Örgün’den dijital’e temel tasarım eğitimi: öğrenci ve eğitimci deneyimleri üzerinden bir değerlendirme

Pandemi koşullarında gündelik hayat pratikleriyle paralellik gösterecek şekilde eğitim-öğretim süreci de yeniden şekillenmektedir. İçinde bulunulan salgınla birlikte eğitimci ve öğrenci rolüne ilişkin yaşanan tüm deneyimler de eğitim sürecinin geleceğine dair olasılıkları sorunsallaştırmaktadır. Bu çalışma, pandemi süreciyle birlikte örgün eğitim yapısının sanal ortamdaki karşılıklarını, uygulama ve pratik sürece ilişkin yeni olasılıkları birinci sınıf stüdyo dersi üzerinden tartışmayı amaçlar. Tasarım eğitimi atölye ortamında, usta-çırak ilişkisi üzerine şekillenirken çoğunlukla yüz yüze ve birebir eğitimin yapıldığı bir öğrenim sürecini içerir. Bu çalışma kapsamında atölye pratiğine dayanan geçmişi de göz önünde bulundurarak, temel tasarım eğitiminin uzaktan eğitime geçilmesiyle birlikte eğitim ortamı ve sürecinde yaşanan değişimlerin incelenmesi hedeflenmiştir. Süreci aktif olarak üç ayrı biçimde deneyimleyen öğrencilere uygulanan anket, çalışmanın yöntemini oluşturmuştur. Aynı zamanda süreci aktif olarak kurgulayan ve deneyimleyen ders yürütücülerinin öznel değerlendirmeleri anket çıktıları ile paralel olarak okunmuş ve yorumlanmıştır. Başkent Üniversitesi İç Mimarlık ve Çevre Tasarımı Bölümü lisans öğrencilerine yönelik yapılan çalışma; birinci sınıf ‘temel tasarım’ dersini alan üç farklı öğrenci grubu üzerinden kurgulanmıştır. İlk olarak yüz yüze eğitim alan grup (2019-2020 güz dönemi), ikinci olarak dönem ortasında geçiş yapılan uzaktan eğitimi deneyimleyen grup (2019-2020 bahar dönemi), son olarak uzaktan eğitim süreci ile lisans eğitimine başlayan grup (2020-2021 güz dönemi) üzerinden veriler toplanmıştır. Bu kapsamda yüzyüze ve uzaktan eğitime ilişkin program içerikleri incelenmiş, dersin dönem bazlı yöntem değişiklikleri yorumlanmış ve dersin hedef çıktıları karşılaştırmalı olarak analiz edilmiştir. Yapılan çalışmanın değişen tasarım eğitimi yaklaşımlarının değerlendirilmesi ve örgün-sanal eğitim ikilemi arasında kalan sistemin geliştirilmesi adına önem taşıdığı düşünülmektedir.

The design education process has been reshaped in parallel with daily life practices under pandemic conditions. During the epidemic, learning and teaching experiences regarding the role of educator and student have also been problematized the possibilities for the future of the education process. This study aims to discuss the equivalents of the formal education structure in the virtual environment or the new possibilities regarding the application and practical process through the first-class studio course. highlights both the creative advantages and material shortcomings of the course’s adaptation process into the online studio format. While design education is shaped in the workshop environment, based on the master-apprentice relationship, it mostly includes a learning process in which face-to-face and one-to-one training are carried out. Within the scope of this study, it was aimed to examine the changes experienced in the educational environment and process with the transition of basic design education to distance education, taking into account the past based on workshop practice. The questionnaire, which was applied to students who actively experienced the process in three different ways, formed the method of the study. The concept map was drawn with the dominant words obtained from the opinion part added to the questionnaire. At the same time, the subjective evaluations of the instructors who actively construct and experience the process were read and interpreted in parallel with the survey outcomes. The study was conducted for undergraduate students of Başkent University Department of Interior Architecture and Environmental Design; It is based on three different student groups who take ‘basic design’ course due to different pandemic conditions. First group the group that received face-to-face training (2019-2020 fall semester), second the group that experienced distance education in the middle of the semester (2019-2020 spring semester), and finally the group that started undergraduate education with the distance education process (2020-2021 fall semester) data were collected over. In this context, the program contents related to face-to-face and distance education were examined, the semester-based method changes of the course were interpreted and the target outcomes of the course were analyzed comparatively. It is thought that the work carried out is important in terms of evaluating the changing design education approaches and developing the system that lies between the formal-virtual education dilemma.