7 sonuçlar
Arama Sonuçları
Listeleniyor 1 - 7 / 7
Yayın Akdağ Kütlesi’nde (Batı Toroslar) Pleistosen buzullaşmalarının jeomorfolojik özellikleri ve optik uyarmalı lüminesans (OSL) ile yaşlandırılması(Türk Coğrafya Kurumu, 2017) Bayrakdar, Cihan; Güneç Kıyak, Nafiye; Turoğlu, Hüseyin; Öztürk, Tuğba; Canel, TimurBatı Torosların en yüksek ikinci zirvesine (Uyluk T. 3014 m) sahip olan Akdağ, batıda Eşen Ovası (60 m) doğuda Elmalı Ovası (1100 m) arasında yer alan ve 2700 m üzerinde birçok zirve barındıran, çevresine göre oldukça yüksek bir kütle görünümündedir. Akdağ Kütlesi'nde Kuvaterner'de meydana gelen buzul şekillerini incelemek ve OSL ile tarihlendirmek çalışmanın temel amacıdır. Bu çalışmada coğrafi bilgi sistemleri ve morfometrik analizler, OSL tarihlendirme yöntemi ve sedimantolojik analizlerden faydalanılmıştır. Akdağ Kütlesi'nin jeomorfolojik gelişiminde birden fazla etken ve sürecin rolü olmuştur. Bu süreçlerin başında karst, buzul, tektonik ve flüviyal gelmektedir. Akdağ Kütlesi'nde etkili olan Pleistosen buzullaşmaları, büyük ölçüde karstik yapıya uyumlu gelişmiş ve 2500 m ve üzerindeki paleo-karstik depresyonlarda kalın plato buzulları oluşmuştur. Akdağ Kütlesi'nde üçü büyük, beş buzul vadisi tespit edilmiştir. Bu buzul vadileri gelişmiş sirklerle başlayıp 2500 m seviyelerinde paleokarstik depresyonlara uyumlu olarak düşük eğimli, geniştabanlı ve büyük ölçüde taban ve yanal morenleri ile kaplı iken 2500 m seviyelerinden sonra vadiler daralıp klasik tekne vadi formu alıp 2000 m seviyelerinde cephe morenleri ile sonlanırlar. Akdağ Kütlesi'nde morenlerden alınan örneklere ait OSL tarihlendirmelerinde 17-21 bin yaşları çıkmıştır ki bu da son buzul dönemi MIS 2 ye denk gelmektedir.Yayın A new late holocene eolianite record from Altinkum Beach, North Cyprus(Scientific technical research council Turkey-Tubitak, 2012-06) Erginal, Ahmet Evren; Güneç Kıyak, Nafiye; Ertek, Topçu AhmetIn this study, we investigated the main depositional characteristics and obtained Optically Stimulated Luminescence (OSL) ages of coastal eolianite on the north coast of Cyprus, where this occurrence had not previously been recorded. Based on EDX/SEM and XRD data and field observations, the studied eolianite that crops out between elevations of 1 m and 14 m a.s.l. is made up predominantly of quartz grains, most of which consist of medium- to fine-grained sand. The rock comprises aragonite, calcite and quartz with lesser amounts of bornite and hematite as accessory minerals. OSL ages indicated that the initial deposition of eolianite sands took place at 1.51 +/- 0.21 ka years ago.Yayın Optically stimulated luminescence to date coastel dunes and a possible tsunami layer on the Kavak Delta (Saros Gulf, NW Turkey)(Scientific Technical Research Council Turkey-Tubitak, 2009-01-21) Erginal, Ahmet Evren; Güneç Kıyak, Nafiye; Özcan, HasanOptically stimulated luminescence (OSL) dating was used to determine the timing of initial dune formation and reconstruct the evolution of coastal dunes that developed on the Kavak Delta, Saros Gulf, Turkey. Along a 500-mlong representative transect, dune sands were extracted from foredune, semistable (grey) dune, stable (dark) dune and dune-swamp boundary defined by a scarp 50?75 cm high. The data obtained showed that dune drift initiated 670 years ago. A pumice layer 15?20-cm-thick interbedded with marine clay and sand showed an OSL age of 340 years coinciding with underlying dune sand. XRF analysis showed that pumices were of similar composition to those erupted by plinian activity of Thera (Santorini) in 1628 BC. On the basis of OSL ages, these deposits, which are widely distributed on the western Anatolian coasts of Turkey, might have presumably transported landward along tide channels on the delta during a tsunami event that occurred in 1672 near Bozcaada and Kos islands according to tsunami history of the Aegean Sea.Yayın Kütahya fay zonu’nun Holosen aktivitesi(TMMOB Jeoloji Mühendisleri Odası, 2012-01) Altınok, Sevgi; Karabacak, Volkan; Yalçıner, Cahit Çağlar; Bilgen, Abdurrahman Nejat; Altunel, Erhan; Güneç Kıyak, NafiyeBatı Anadolu Açılma Bölgesi’nin kuzeydoğu sınırında bulunan Kütahya Havzası BKB-DGD doğrultusunda uzanan bir çöküntü alanıdır ve güney kenarı belirgin bir morfoloji ile Kütahya Fay Zonu tarafından sınırlanmaktadır. Kütahya Fay Zonu boyunca jeolojik, jeomorfolojik ve jeofizik verilerden yararlanılarak yapılan çalışmalar sonucunda bu zonun, kuzey bloğun düştüğü normal fay geometrisine sahip 5 ayrı uzanımdan oluştuğu ve K50-70B doğrultusunda yaklaşık 22 km uzunluğa sahip olduğu ortaya konulmuştur. Paleosismolojik ve arkeosismolojik çalışmalar ise bu uzanım boyunca son 8000 yıl içinde yüzey kırığı oluşturan en az iki depremin meydana geldiğini ortaya koymaktadır. Bu depremlerden ilki M.Ö. 6000’li yıllarda, sonuncusu ise M.Ö. 1800’lü yıllarda Seyitömer Höyüğü’nde hasar oluşturan ve höyüğün terk edilmesine neden olan depremdir. Dolayısıyla, bu çalışmalar Kütahya Havzası’nın güneyini sınırlayan Kütahya Fay Zonu’nun Holosen’de tekrarlanan yıkıcı depremler ürettiğini ve geometrisi gözönünde bulundurulduğunda gelecekte de en az 6.5 büyüklüğünde deprem üretme potansiyeli bulunduğunu ortaya koymaktadır.Yayın On the origin and age of the Ariburnu Beachrock, Gelibolu Peninsula, Turkey(Scientific Technical Research Council Turkey-TUBITAK, 2008-03-13) Erginal, Ahmet Evren; Güneç Kıyak, Nafiye; Bozcu, Mustafa; Ertek, Topçu Ahmet; Güngüneş, Hakan; Sungur, Ali; Türker, GülenThe beachrock formation on the Ariburnu coast situated in the Gelibolu Peninsula has been studied by field observation, thin-section interpretation, physicochemical analyses including ICP-AES and SEM/EDS, and OSL dating. These analyses reveal the presence of different amounts of major (Si, Ca, Mg, K, Fe, Al and Na) and trace elements within the beachrock cement with Si (36.2%) and Ca (32.68%) dominating the overall composition. Beachrocks composed of highly-fractured and friable beds reach a total thickness of 80 cm extending from + 60 cm at the uppermost level down to-1 m at their most seaward extent and grade from conglomerate to lithic arkose in vertical section. The total amount of CaCO(3) ranges between 59.08% and 36% and the cement consists of high-Mg calcite based on EDS analysis. From SEM examination, four main morphologies were identified in cement material: (1) micritic coatings, (2) cryptocrystalline pore-filling cement, (3) meniscus cement and (4) microbial cement and suggest the presence of marine phreatic conditions with the exception of meniscus bridges, which imply that cementation may have been dominated by carbonate-rich meteoric waters at any successive stage of cementation. Five buried beachrock samples under unconsolidated beach sand were sampled for Optically Stimulated Luminescence (OSL) dating and show that the minimum and maximum ages of beachrock are 1.42 +/- 0.20 ka and 2.28 +/- 0.28 ka BP, respectively.Yayın Yeşilırmak taraçalarında (Orta Kuzey Anadolu) geç pleyistosen iklim değişiklikleri ve düşey yönlü deformasyona akarsu cevabının araştırılması(TMMOB Jeoloji Mühendisleri Odası, 2017) Erturaç, Mehmet Korhan; Güneç Kıyak, NafiyeFosilleşmiş taşkın ovası çökelleri olarak da tanımlanan akarsu taraça basamaklanması, akarsuların gelişim süreci üzerindeki iklim, kaide seviyesi ve genç tektonik etkinin analitik olarak belirlenmesi için önemli kayıtlar sunmaktadır. Bu çalışmanın odağında bulunan Yeşilırmak Nehri’nin Çekerek Irmağı ile birleştiği Geldingen Ovası’nın (Amasya) güney kesiminde, her iki akarsuyun kenarlarında bulunan depolanmalı taraça sistemi çalışılmıştır. Bu taraça sistemi, güncel nehir taşkın ovasından +70 metre üst kotlara kadar ulaşan üç basamaktan oluşmaktadır. Bu basamakların gelişim süreci, farklı seviyelerinden elde edilen toplam 12 adet örneğin lüminesans yöntemi kullanılarak tarihlendirilmesi ile araştırılmıştır. Elde edilen sonuçlar, taraça seviyelerinin Son Buzul Çağı içerisinde güncel taşkın ovasından T3 (+70), T2 (+35) ve T1(+15) metre göreceli konumlarda, sırasıyla MIS5a, MIS3 ve LGM sonu dönemleri içerisinde depolandığını ortaya koymaktadır. Elde edilen depolanmalı/aşınmalı dönemlerin, Türkiye ve yakın çevresinde gerçekleştirilen iklim değişikliği kayıtları ve Karadeniz seviye değişimleri ile karşılaştırılması, inceleme alanında taraça oluşumunun, son buzul dönemi içerisinde Doğu Akdeniz için tanımlanan yağışlı/kurak dönemlerle uyumlu olduğunu göstermektedir. Her üç taraçanın terkedilme zamanı ve konumu oranlandığında, Kuzey Anadolu Fayı Zonu’nun içbükey sıkışmalı bir büklüm yaptığı orta kesiminde ortalama 0.94±0.26 mm/yıl yükselme hızı hesaplanmaktadır.
